Çend meh berê niha, min di bin vê serderê da maeqaleyek nivîsi. Min behsa kêmasiya rojnameya me kir, hinek rexne lê girt û min got, ku “Ez di hêjmarên wê bê da behsa şaşî û kêmasiyên me yên din bikim. Daku beşa Kurdî ya rojnama me baştir û têkuztir be. Û bi têkuztirbûna Dema Nû jî pirtir xizmeta çand û zimanê Kurdî bîkîn.”

Rexneyê vê carê ne ji min e. Ji xwendevanê rojnamê Kak Mehdî Bêdawî ye. Kak Mehdî karmendê Wezereta Roşenbîrî ya Hikumeta Herêma Kurdistan e.

Kak Mehdî Bêdawî, hêjmara 151ê ya Dema Nû xwendiye û yek- yek xeletî û şaşiyên rastnivîsin û rêzimanê destnîşan kiriye.

Kak Mehdî, berê her tiştê pêşniyar dike, ku navê rojname bibe Serdema Nû.

Hinek ji şaşî û xeletiyên, ku Kak Mehdî destnîşan kiriye, rast in. Lê, li ser hinekan jî minaqeşe û gengeşî heye. Yek ji wan ev e: Qasê, ku ez dizanim, li gor Celadet Bedirxan her “î”yek, ku li pêş “y” tê, dibite “i”. Bo nimune: Barzanî dibite Barzaniyê nemir, yekîtî jî dibite yekîtiya gelan û hwd..

Herwekî min got, li ser vê babetê gengeşî heye, hinek li gor prensiba Celadet Bedîrxan dinivîsin, hinek jî na. Meqale û nivîsên, ku bi herdu şîve têne nivîsandinê, di rojnameya me da ci digrin. Usa xuya ye, heta zimannasên me, enstituyên me biryareka dawî li ser vê babetê nedin, wê bi herdu şive bê nivisandin.

Yek ji şaşiyan, ku Kak Mehdî destnîşan kiriye, “tiyatro” ye. Bi baweriya Kak Mehdî divê “teatir” bê nivisandin, ji ber ku bêjeyeka Îngîlîzî ye û “teatir” tê xwendinê.

Bêjeya Îngîlîzî wekî “tiyatro” ketiye zimanê Tirkî û ji vir jî ketiye zimanê me, bi taybetî zimanê Kurdên Bakur. Bi baweriya min, divê zimannas û enstituyên me lêkolîneka zanistî, li ser vê babatê jî bikin û biryara dawî bidin. Gelo bêjeyek, ku ji zimanê din têvlê zimanê me dibe, bi çi şiklê bê nivîsin? Bi şiklê, ku tê xwendinê an bi şiklê dinê? Ku, em jî li gor vê binivîsin.

(Bi ya min şuna tiyatro bêjeyeka Kurdî heye: Şano û şanogerî. Dibe, ku Kurdên me yên Bakur, di destpêkê da bêjeya şanoyê nepejirînin, lê bi baweriya min eger her tim bê bi kar anînê, gel jî hêdi hêdi hînê bêjeyê hanê dibin.)

Kemasî û şaşîyên dinê, ku Kak Mehdî destnişan kirine, bi baweriya min hemu jî rast in. Bo nimune:

-Nûçeyek li jêrnavê “Li Gewerê nexweşiyeke şewb ya ne dîyar” heye. Ez jî wekî Kak Mehdî nizanim “şewb” yanê çi? Dibûya di nava kevanê da vateya vê bêje bihata nivîsin.

– “Mesud Tek sorokkomarê Irakê Celal Talabanî pîroz kir”. Ne “sorokkomar”, serokkomar, ne Irak, Iraq an jî Êraq..

- “Peyama pirozbahiyê ya HAK-PARê bo brêz Celal Talabani”. Eşkere ye “Brêz” na, birêz, “Talabani” na, Talabanî.

- “Bîjî 1-Gulanê” dirust nîne, rastiya wî “Bijî 1 Gulanê” ye.

- “Welidin” ne rast e. Ji ber ku bêjeya welidin ji bona heywan tê bi kar anîn. Ji dayik bûn rasttir û dirustir e.

Û hinekên dinê...

Ji şaşî û xeletîyên, ku hêja Mehdî Bêdawî destnîşan kirine, xuya dibe, ku hevalên ku tashîh (rast kirin) dikin, qasê pêwist bala xwe nadine karê xwe. Paş mizanpajê ango cî be cîkirinê, divê berpirsê beşa Kurdî carekî din hemu nivîs, meqale û nûçeyan, qontrol bike, bi başî û hurgîlî bixwîne.

Ez piştrast im, kargerên Dema Nû, eger pirrtir bala xwe bidinê, şaşî û xeletîyên hanê wê dubare nebin û Dema Nû jî rêk û pêktir bibe.

Hişyariya xwendevanên rojnameya me û rêxneyên wan yên wekî Kak Mehdî Bêdawî, ku şayanê rêz û sipasî ye, alîkarî û piştgiriyeka gelek mezin e ji bona rêk û pêktir bûna rojnameya me.