21 Ocak günü, Kürdistan Parlamentosu tarihi bir olaya daha tanıklık etti. Mam Celal Talabani ve Mesud Barzani iki hükümetin birliğini sağlayan anlaşmayı imzaladılar.

Bölgedeki durum ve olası gelişmeler, Irak ve Güney Kürdistan’daki demokratikleşme sürecinin geldiği nokta, bu anlaşmanın önemini daha da artırmaktadır.

Bu nedenle anlaşma metni, ilkeleri ve biçimi bölgede yoğun bir biçimde tartışılacaktır.

Elbette ki bu anlaşmayla ilgili görüş belirlemek ve onu tartışmak biz Kürtlerin de, en başta da Güneyli güçlerin görevi; işi.

Ayrıca kaçınılmaz olan bu tartışmalar, doğru bir temelde yapılmaları halinde sürece önemli katkıda bulunurlar.

Kanımca basına, (bu arada gazetemize de) yansıdığı kadarıyla anlaşma metni gerçekçi. Tam birliğe giden yolu yavaş, ama emin adımlarla katetmeyi amaçlıyor. Birlik çalışmasının tıkanmaması için, anlaşmaya varılması çok zor olan sorunların çözümünü, belirli bir sürece bırakıyor.

Anlaşmayla bir sonraki seçime birlikte katılacaklarını şimdiden kamuoyuna deklere eden her iki partinin, bu konuda da gerçekçi oldukları kanısındayım.

Tüm dünyada olduğu gibi Güney’de de her partinin tek başına seçimlere katılma, iktidara geldiğinde programını hayata geçirme hakkı vardır. KDP ve YNK’nin bu haklarını bir dönem daha kullanmayıp seçime birlikte katılmaya karar vermelerinin, Güney Kürdistan’daki sürecin gerektirdiği bir zorunluluk olduğunu düşünüyorum.

Çünkü hem Irak’da demokratik ve federal bir yapı oluşturulması için yürütülen çabaların başarısı, hem de Güney Kürdistan’daki yapının daha da kökleşmesi için, bu parçadaki yurtsever ve demokratik güçler arasında varolan işbirliğinin sürmesi tarihi bir zorunluluktur. Güneyli güçler arasındaki bu işbirliğinin YNK ve PDK arasındaki ittifaka bağlı olduğu da yaşananlarla sabittir.

Bir başka deyimle iki hükümetin birliği anlaşmasına imza atan Mam Celal Talabani ve Kak Mesud Barzani, bölgenin ve Irak’ın demokratikleştirilmesi sürecinde önemli bir role sahip olan Kürtlerin gücüne güç kattılar.

Her iki lider imzalarıyla yurtsever saflarda var olan bir gediği daha kapattılar. Güney’deki oluşumu yıkmak için iki hükümetin varlığından yararlanmak isteyen, değişik yol ve yöntemlerle iki hükümeti birbirine karşı kışkırtan düşmanlarının heveslerini kursaklarında bıraktılar.

Anlaşma, Kerkük başta olmak üzere yeni kurtarılmış bölgelerin Kürdistana dahil edilmesi gibi ulusal bir görevi birleşik hükümetin önüne koyuyur. Ama en az bunun kadar önemli olan Kürdistan Parlamentosu’nun önünü ve dolayısıyla Güney’de daha çok demokrasinin yolunu açıyor.

Hepimiz biliyoruz ki; Parlamento’nun birliği daha önce sağlandı ve elbette bu önemli bir olaydı. Ama ortak Parlamento’nun yasama görevini layıkıyla yerine getirdiğini söylemek de mümkün değildir. Bu duruma yol açan başlıca neden ise, idarenin parçalı yapısıydı.

Kak Mesud Barzani ve Mam Celal Talabani’nin imzaları, Parlamento’nun, Güney’in yapılanması ve demokratikleşmesinde daha aktif rol oynamasına yol açacaktır. Kürdistan parlamentosu, bundan böyle Kemal Seyid Kadir olayının ortaya koyduğu demokrasi, hak ve özgürlükler alanında var olan eksiklik ve zaafların giderilmesiyle daha çok uğraşacaktır.

Güney Kürdistan’daki güven ve istikrarın başlıca güvencesi demokrasidir. Daha demokratik bir Güney’in etkileri tüm bölgede hissedilecektir; en başta da Kürdistan’ın diğer parçalarında...

Bu etkiyi ete kemiğe büründürmek, iki hükümetin birliği nedeniyle sevinen dostlarımızın sevincini artırmak bizlerin elinde. Bunun ise bir tek yolu var:

Yurtsever temelde iş ve güçbirliği, ulusal ve demokratik taleplerde ısrar ve bu talepler uğruna kararlı mücadele...