Mesela, mırov dıbêje “Merqeda Ehmedê Xaniyê nemır lı Bazidê ye” yani ciyê merqeda wi Bazid e, ciyê wi tışti Bazid e. Minakek ji weha: “Melayê Cıziriyê nemır lı Cızirê wefat kıriye” yani ciyê qewımina bûyera wefata wi Cızir e, bûyera wefata wi lı Cızirê qewımiye.

Vê pêşbendıkê dı edebiyata Kurdi ya klasik û folklora Kurdi da ji weha tenê, bı serê xwe ci gırtiye; yani bê paşbendıka “da”yê bı kar hatiye anin. Mesela, Melayê Bateyi dı “Mewlûd”ê da daye zanin ku Pêxember dı dema zarûkiya xwe da bı dayeya xwe Helima Sadiye ra peyıviye û weha gotiye:

“Goti qet insaf e dayê, ez lı mal
ew lı germê, ez vexum ava zelal!”

Wek ku diyar e, hozên gotiye “lı mal”, negotiye “lı mal da”.

Ehmedê Xani ji dı beşê 51’ê yê “Mem û Zin”ê da dema qala wesyeta Zinê jı Mir ra kıriye, daye zanin ku jê ra weha gotiye:

“Zinhar-ı, me her du bûk û zavan
bêqedr-ı neki lı pêşê çavan”.

Mexseda wê jı bûk û zavan, ew û Mem ın; yani Zinê xwe û Memê, pıştê mırınê bûk û zava hesıbandıne. Lı vır tıştê ku jı me ra pêwist e ev e ku gotiye “lı pêşê çavan”, negotiye “lı pêşê çavan da”.

Feqiyê Teyran dı helbesta xwe ya bı navê “Dılo, rabe” da deng lı dılê xwe kıriye û weha ci daye vê “lı”yê:

“Lı bın te agır û pêtê

Lı ser sêlê xewa kê tê!”

Wek ku dıxuye, Feqi ji gotiye “lı bın te” û “lı ser sêlê”, negotiye “lı bın te da” û “lı ser sêlê da”.

_êx Evdırehmanê Axtepeyi ji dı “Rewdunneim”ê da dema semedê nıvisina pırtûka xwe daye zanin, “lı” weha bı kar aniye:

“Jı van qesdê mın nine erzê huner

Welê da lı dınya bıminıt eser”.

Wek ku diyar e, wi ji gotiye “lı dınya”, negotiye “lı dınya da”.

Salıh Begê Hêneyi dı helbesteka xwe da weha gotiye:

“Eger çêki jıbo cehşê kerê ra

jı zêr afır lı nêv eywanê Kesra”.

Wek ku dıxuye, wi ji gotiye “lı nêv eywanê Kesra”, negotiye “lı nêv eywanê Kesra da”.

Hozaneki nenas lı ser tıtûnê helbestek nıvisiye û tê da pesnê tıtûnê daye. Wi ji ev “lı” weha bı kar aniye:

“Rabûm jı xew weqtê seher

Qelûn dı dest, agır lı ser

Her nefesek pên sed keder
defı’ dıket wê saetê”.

“Defı’ dıket” yani davêje, dûr dıxe. Lı vır tıştê pêwist ev e ku wi ji gotiye “agır lı ser”, negotiye “lı ser da”.

Vê “lı”yê dı despêka strana “Mala Nasır” da ji weha ci gırtiye:

“Lı Bışêriya Jêrin, lı Bışêriya Jorin, mı bala xwe da peyayên

mala Qutoyê Reşkoti, ew û beran û xweşmêrên mala Nasır

lı Rızda Qirê, lı Qûça Hemo, vê sıbekê ketın ber hev,

Xwedê zane, şer xweş kırın lı pışta dêra Manoriya”.

Wek ku eşkera ye, lı vır ji çend car “lı” tenê û bı serê xwe, bê paşbendıka “da”yê bı kar hatiye anin; mesela, hatiye gotın “lı Bışêriya Jêrin, lı Bışêriya Jorin”, nehatiye gotın “lı Bışêriya Jêrin da, lı Bışêriya Jorin da” û wd.

Vê “lı”yê dı hın peyvên pêşiyan ên Kurdi da ji bı serê xwe, bê paşbendıka “da”yê ci gırtiye. Mesela, dı peyveka pêşiyan da weha tê gotın: “Lı Bexdayê xurme pırr ın; jı me ra çı!” Dı peyveka pêşiyan da ji weha: “Dızane dawet e, nızane lı mala kê ye”.

Peyveka pêşiyan a di ji ev e: “Diya kuran, dımıre lı kadinan û axuran”. Ev peyva pêşiyan lı ser bêwefatiya kuran a dı heqê dê û bavên wan da tê gotın. Yani jı ber ku kur lı dê û bavên xwe yên pir û kal xwediti nakın û jı wan ra nabın alikar, diyên wan bêkes dıminın û jı bêkesi dıkevın kadin û axuran, lı kadin û axuran dımırın ji.