Li Tirkiyê, gava siyasetmedar an ronakbîrê Kurd beşdarê bernameyên televizyon û radyoyên Tirk be, pirsa yeka, ku jê tê pirsin, “gelo PKK terorist e, Ocalan zarokkuj e, an na?” ye.

Gava serokên partiyên Başûr, karbidestên Hikumeta Herêma Kurdistanê serdana welatên Ereb dikin, her tim ji wan jî tê pirsin, “gelo pêyvendiya wan ligel Îsraîl heye an na?”

Di serdana Serokê Herêma Kurdistan Kak Mesud Barzanî li Kuweytê jî, usa bû. Mesud Barzanî, di civîna çapemeniyê da, derbareyê peyvendî ligel Îsraîl bi kurtî weha gotiye: “Peyvendî girtin ligel Îsraîl tawan nîne. Gava li Baxdayê baylozxaneya Îsraîl vebe, siruştî ye, ku li Hewlerê konsolxanayê Îsraîl vebe.”

Paş belavbûna axaftina Serokê Herêma Kurdistan di medyayê da, hewara neyarên gelê Kurd gihişte esman, bi taybetî yên Serokê Rewta Sadrê, Mukteda Elsadr, ku çu wext dijbûna xwe li hemberê deskevtiyên netewiyên Başûr venaşêre û Desteya Zanayên Misulman, ku pişti ruxandina rejima Saddam hatiye damezrandin, pêyvendiyeka baş ligel grubên tundrewên Îslamî heye û BAAS’iyên kevn gelek hez ji vê rexistinê dikin.

Herdu rêxistin di daxuyaniya xwe da dibêjin, ku pêyvendîgirtin ligel Îsraîl bi çi şiklî dibe bila be, diji Îslam e, dijî gelê Filistin e. Divê hikumet û Parlamentoya Iraqê dijî gotina Mesud Barzanî derkevin, giftugo li ser axaftina wî bikin û hwd..

Bo hemû kes eyan e, pêyvendiya gelek dewletên piçûk û mezin, dewletên Ereb û misulman ligel dewleta Îsraîl heye. Her usa pêyvendiya Fîlîstîniyan jî ligel Îsraîl heye, bi hevra peymana aşitî îmze kirine. Misulmanên Tirk û Ereb û yên din, dikarin bi dewleta Îsraîl re pêyvendî bigrin, lê belê Kurd nikarin. Ger Kurd behsa Îsraîlê bikin, dibine dij-Îslam, dij-Fîlîstîniyan.

Berî herkesî, Fîlîstînî halwesta tevgera azadîxwaziya Kurdistanê baş dizanin. Ew baş dizanin, ku hemu rêxistinên Kurd bi resmî piştgiriya xwe li tevgera azadixwaziya Fîlîstinê diyar kirine, gelek Kurd tenişta Fîlîstîniyan dijî artêşa Îsraîl şer kirine.

Fîlîstînî baş dizanin, ku Kurdên Başûr çawa di rojên tengasiyê da çûne hawara wan. Ew ji bîr nekirine û divê ji bîr nekin, gava li Lubnanê kampên wan hatibûne wêrankirin, Lubnan ji wan ra bûbû goristaneka teng, tu dewletên Ereb jî amade nebû, ku deriyên xwe li ber Filîstiyan veke, Kurdan banga wan kirin û gotin “ciyê we li çiyayên me hene, werine Kurdistanê.”

Eger nijadperestên Ereb û tundrewên musulman ji bîr bikin jî, dirok ji bîr nake, ku pêşmergeyên Kurd, di sala 1977’an da, çawa îlan kiribûn, ku “eger Artêşa Irak dixwaze Girên Qolanê ji bindestê Îsraîl rizgar bike, em amade ne şerê xwe ligel Artêşa Iraqê rabigrin.”

Û ji bîra me neçûye, ku gava Saddamê xwînmij û kurdkuj, li Halepçe bi hezaran Kurd bi çekên kîmyevî kuşt, di Enfalan da nêzikê 180 hezar Kurd winda kir, bi rêva birên Fîlîstîniyan ne tenê bê deng man, her usa xwastin suçê rejima Saddam veşêrin.

Helwesta Kurdan îro jî wekî berê ye. Kurd dixwazin kêşeya Fîlîstîn, bi rêka aşitî û giftugo bê çareser kirinê, dewleta Fîlîstîn û dewleta Îsraîl li tenişta hevdu hebin. Kar û kiryar û helwesta Kurdan yên heya îro nişan dide, ku gelê me ne dijî Filîstinî ye, beravejî dostê vê gelê bindest û gernas e.

Gelo Mukteda Elsadrê Şîa û Desteya zanayên Musulman a Sunnî nizanin, ku pêyvendiya gelek dewletên musulman wekî Tirkiyê, Misir, Urdun, Tunis, Maxrîb û hwd, bi Îsraîl ê va heye? Eger dizanin çima ligel wan dewletan pêyvendî digrin, dostaniya wan dikin? Gelo dewletên hanê jî dij-Îslam in?

Xizmeta Kurdan di warê belavbûna ayînî Îslamê da, diyar û eşkere ye. Çu musulman nikare vê rastiyê înkar bike. Lê belê em nikarin bêjin, ku musulmanan qasê pêwist piştgiriya hevayîni ya xwe, Kurd kirine, dijî zilm û zordariya, ku li ser wan heye, derketine.

Li Tirkiyê, İran, Suriyê û Iraqa berê, yên ku zilm û zordariya gelê Kurd dikirin, bi dehan hezaran Kurd dikuştin, fetvaya “cîhadê” dijî gelê me derdixistin, ne Cuhî, ne jî Mesîhî bûn, musulman bûn. Gelên wan welatên, ku dengê xwe dijî ew zilm û zordariya netewî dernedixistin, her weha musulman bûn, ne kesên dinê..

Yên ku welatê me dagir kirine û zilm û têda li me dikin, yên ku bi Îsraîlê ve pêyvendî girtine dewletên musulman in. Lê gava Kurd behsa Îsraîlê dikin, hewara wan digîhîje esman, Kurd bi “dij-Fîlîstînî” û “dij-Îslam” ve tohmetbar dikin.

Kak Mesud Barzanî, Serokê Herêma Kurdistan e, Herêma Kurdistan jî, beşek e ji Îraqê. Ji ber vê yekê li gor prensibên navnetewî, gotina Kak Mesud ya derbareyê Îsraîl de dirust e. Lê belê partî û rêxistinên Kurd mecbur nîn în, ku di vê warê da wekî Mesud Barzanî pabendî prensibên navnetewî bin. Mafên wan heye, ku ligel Îsraîl pêyvendî bigrin.

Rêxistinên Kurdan bi liber çav girtina rewşa navçe û navnetewiyê, biryar didin ligel kî pêyvendî bigrin, ne dewletên dagirker û hêzên nijadperest..

Bi baweriya min divê rêxistinên Kurdan pêyvendiya siyasî û civakî ligel Îsraîl bigrin, daku hewara dewletên dagirker, hêzên îslami yên tundrew û dij-Kurd û nijadperest bigihinîn heft qatê esman...