Dema Nû – Hewlêr

Rêze semînerên Kombenda Kawa yê li Hewlêrê de vê heftiyê Dr Nahîde Ehmed Banîxeylanî bu mîhvan. Banîxeyelanî, li ser “Kargeriya Perwerde û Sîstema Xwendin Li Ser Kesayetiya zarokan” de seminerek da. Banîxeyelanî ku demek dirêje li Swêdê kar dike û li ser perwerde ya zarokan jî master kiriye, bala beşdaran kişand li ser perwerdeyê zarokan û sistema xwendina zarokan ya hevdem û pirsgirêkên li ser sistema xwendina xwendekarên Kurdistanê.

Dr Nahîde Ehmed Banîxeyelanî, di destpêkê de behsa perwerdebûna zarokan kir û got “zarok di sê qonaxan de perwerde dibin, qonaxa pêşî malbat yanî perwerdekirina dayik û bave. Ji jiyanê zarok çi başî çi xerabî ji dayik û bavan hîn dibin. Qonaxa duyem jî civate, zarok li kijan civatê mezin bibe, bi çanda wê civatê perwerde dibe û qonaxa sêyem jî dibistane. Ji mamosteyan, xwendekar û karmendên dibistanê jî, zarok fêrî gelek tiştan dibin û li gor vê jî kesayetiya zarok çêdibe.”

“Pirsa Herî Girîng Ya Zarokan Mirin e”

Dr Banîxeyelanî bal kişand li ser qonaxa ji dayikbûna zarok û heta temenê çaran û divê temenê de jî, tiştên gelekî balkêş diyar kir. Dr Banîxeyelanî wiha got; “piştî sala temenî çaran zarok fêrî axaftinê dibin û di vê qonaxê de jî pirsyarkirina zarokan dest pê dike. Gelek caran ji ber ku zarok gelek pirsan dikin, dayik û bav ji pirsên zarokan aciz dibin. Helbet hemû pirsan bersîvkirin mumkun nabe lê divê diyalogek baş di navbera wan de çêbibe. Pirsa herî girîng ya zarokan mirine. Dema di derdorê de di civatê de keseke dimire ev pirsgirêk giringiya xwe nişan dide. Zarok mirinê dipirsin û li bin têsîra wê de gelek dimînin. Di vir de divê dayik û bav derheqa mirinê de agahî bidin zarokan û ji wan re rastiyê eşkere bikin. Dema rastî nebêjin û zarok ji derdora xwe fêrî rastiyê bibin baweriya zarokan li ser dayik û bav dişike û carna zarok xwarin naxwin û bi vî awayî dixwazin bala dayik û bavan bikşînin li ser xwe û ji wan rastiyê bibhîsin û careke din baweri bi wan bînin.”

“Çîrok Deruniya Zarokan Fireh Dike”

Dr Nahîde Ehmed Banîxeyelanî dîsa bal kişand li ser tirsî, lêdan, tund û tujiyên li ser zarokan û têsîra wî ya li ser zarokan kir. Dr Banîxeyelanî got ku zarok tişteke nebaş xeletiyek û şaşiyek nebaş kiribe jî divê dayik û bav wan netirsînîn û nêzikahiyek germ bi têkiliyek germ werin perwerde kirin. Dr Banîxeyelanî bal kişand li ser sistema perwerdeyên Bexçeyê Sawan (Dibistana berî seretayî) an jî dezgehên berî dibistanê ku zarokan ji bo perwerdê amade dikin û têkiliyên ku dayik û bav bi van dezgehan ve çawa divê were kirin. Her wiha Dr Nahîde Ehmed Banîxeyelanî axaftina xwe wiha domand “ji bo zarok kesayetiyek baş bigre çîrok ji bo wan gelek pêwîste. Çîrok li ser zarokan têsîrek gelek mezin digre û çîrok deruniya zarokan fireh dike. Çîrok li ser xewna zarokan jî têsîrek gelek mezin heye û nahêle zarok tirsonek bibe û di xewna xwe de tişteke nebaş, nexweş û tirsonekî bibîne. Li Bexçeyê Sawan de jî û dezgehên berî dibistanê de ji bo zarokan çîrok têne gotin divê li malê jî dayik û bav ji zarokan re çîrokan bibêjin.”

“Ez Dixwazim Ji Bo Zarokan Li Kurdistanê Kar Bikim”

Dr Nahîde Ehmed Banîxeyelanî li ser kar û barê xwe yên li Swêdê û sîstema xwendina Swêdê kir. Li ser sistema xwedina Kurdistanê çareserî û pirsgirêkên wê jî diyar kir. Her wiha Dr Banîxeyelanî derheqa rolî mamosteyan li ser xwendekar û zarokan jî diyar kir û got; “Divê di welatê me de jî guherandinên baş û sîstemeke nû were cîh bi cîh kirin. Ez bi xwe ji bo vê guherandin û piştgiriyê amade me. Eve du sale ez tême Kurdistan û dîsa vedigerim, min projeyek pêşkêşî Wezareta Perwerde û Encumenî Wezîran kiriye ku ez werim li Kurdistan bi awayeke rêk û pêk kar bikim û bikaribim bi maddeyekî guherandinê bi navê Reform û Guherandin bikim. Di projeyî din de jî ez li vir dixwazim dibistanek ava bikim û ez bi xwe vê dibistanê bi rêve bibim. Bi vî awayî jî di koleja binyat de kar bikim û du sê an jî çend mamoste pêwîst be hilbijêrim da ku dibistanek baş û hevdem çêbikim û bidim xuyakirin ka çawa kar dike. Ez bi her awayî wekî mamoste an jî wekî rêvebir ji bo min ferq tune, lê ez amademe ku li welatê xwe kar bikim. Ez dixwazim ji bo zarokên Kurda li Kurdistanê kar bikim. Mixabin eve çar caran têm û diçim û heta niha min tu agahî nestandiye, ne ji Encumenî Wezîran û ne jî ji Wezaretî Perwerde. Ez niha dîsa dibêjim ji bo kar amademe hem ji bo kolejê kar bikim û hem jî ji bo dibistana Mamosteyan.”