Êdî her tiþt kifþ û eþkere ye, êdî her tiþt bêminetî ye
looo...
Þerên ku mêrên berê dikirin, li dû me ma.
Þerên nû li ber devê deriyê me ne.
Îro her tiþt wekî ekranên televîzyonê li ber çavê me ye.
Belkî haya we jê hebe, lê em dîsa jî bi hev re bixwînin:
“Zarokên ku li ser sergoyekê nêzikî Bajaroka Încîrlîka Edeneyê
kaxez kom dikirin, li ser sergo albûma wêneyan a leþkerekî
dîtin. Di albûma leþkerek ku li herêmê leþkerî kiriye de,
wêneyên endamên PKKê yên înfazkirî cih digrin. Di sergoyê
de wêneyên bi xwîn ên endamên PKKê ku di pevçûnan de jiyana
xwe ji dest dayîn kiþandine û xistine albûma xwe ya malbatê”
(çavkanî:DÎHA)
Ji me re albûmeke xweþik çêkirine; Bi hovîtiya xwe ya nenaskirî
ve, bi faþîzaniya xwe ya çiriyayî ve, bi qewl û peymanên
xwe yên bêlomeyî ve, bi planên xwe yên gerînekî ve, bi neyartiya
xwe ya barbarî û bêserûberî ve, vê albûmê neqiþandine.
Bi kefþala devê xwe yê genî ve, bi xwîna xwe ya herimî ve,
navê xwe û yên heft bavên xwe jî li ser vê albûmê danîne.
Xûþk û birakên me yên ku wekî çiyayên me xweþik yên ku dixwazin
xewnên xwe li zozanên Kurdistanê bivejînin, yên ku dixwazin
ji bermalên xwe re stareke henûnok ava bikin, dikevin ber
xezeba wan û wekî gurên hov dixin vê albûmê...
Bila êdî çiyayên me bi têra dilê xwe bigirîn.
Zimanê me yê ku di kaniya Melayê Cizirî de dibû eþqa dilberê,
yê ku di þîn û þahiyên me de mala rihê me yê herî mezin û
xemrevîn bû, ji ber ku nehiþtin biharek bi ser ve bê her
weþiya û ket vê albûmê...
Êdî em wek lalan in gidînooo.
Çanda me ya ku di havînên xalxalokî de di nav hêviyên þivanan
re bi stêrkan re hevaltî dikir ya ku li ber dîwarên neyaran
jî her nefel dida, di bin nîrê wan de qurmiçî û ket vê albûmê...
Êdî havînên me bêriya stêrkan nakin.
Çîrokên me yên ku di nav awirên diyên me de pala xwe her
didan mereqa me, yên ku bi qehremanên xwe yî maqûl ve xwe
di nav bexçeyên þevîngehên me de ji nû ve vedigotin, tevna
wan xira kirin û xistin vê albûmê...
Êdî meþteleyên rihê me her ku diçe bêtir diçilmisin.
Stranên me yên ku ji hezkiriyên me re dibûn ramûsanên herî
gulgulî, heyranok û payîzokên me yên ku Mem û Zînê di þevûrojekê
de digihandin hev, ji nav me dizîn û xistin vê albûmê...
Êdi em li rastî Mem û Zînên kurdî nayên.
Leyîstikên me yên ku hîle û pîleyên zarokatiya me dipîvandin,
yên ku þahidiya miziriyên ciwantiya me ya bê eman dikirin,
bi leyîstikên xwe yên hov ve peliþandin û xistin vê albûmê...
Êdî em ji hev re leyîstikên neyarên xwe ava dikin.
Gund û çiyayên me yên ku wekî pirtûkên pîroz xwe di hembêza
hev de vediþartin, deþt û zozanên me yên ku þervanan dikirin
helbestvanê dilê xwe, ji cigareya xwe re kirin pizotê agir
û xistin vê albûmê.
Yarî û tinazên me henek û pêkenokên me yên ku bi awaza tîqetîqên
me ve her dem dibûn þekir û çequlatên feqîriya þevên me,
rojekê serê xwe dan haziran û xistin vê albûmê.
Êdî em ji her demê bêtir feqîr û belengaz in.
Êdî em wekî miriyên bê serî diçin û tên.
Ji ber ku albûma hebûna me di destê wan de ye.
