Hürriyet Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni
Ertuğrul Özkök, 7 Temmuz tarihli ve “Dikkat! Bir felakete
gidiyoruz” başlıklı yazısında Türkiye ile ilgili tehlike
çanları çalıyor.
Özkök, merkezi Amerika’da olan ciddi bir
araştırma kuruluşunun dünya ölçüsünde yaptığı ve değişik
ülkelerde kamuoyunun eğilimlerini saptayan bir anketin sonuçlarını
veriyor ve şöyle diyor:
“Bu araştırmanın Türkiye ile ilgili sonuçlarını
okuyunca inanın korktum. Eğer bu araştırma Türk halkının
gerçek duygularını yansıtıyorsa, bir felakete gidiyoruz.
Sonunda İsrail ve Filistin’deki sertlik
yanlılarının, beylik değimle “şahinler”in istediği oldu.
Bir askerinin HAMAS militanlarınca kaçırılmasını
bahane eden İsrail bir müddet önce terkettiği Gazze Şeridi’ne
saldırıp yeniden işgal etmekle kalmadı. İki askerini rehin
alan İran yanlısı Şii Hızbullah’a ait üslerin bulunduğu Güney
Lübnan’a yönelik saldırı başlattı.
Çatışmaların genişleyip tüm Lübnan’ı ve
Suriye’yi kapsamasından, bölgesel bir savaşa dönüşmesinden
endişe ediliyor.
Gazze Şeridi’nde ve Güney Lübnan’da alışılmış,
üzücü ve insanlık dışı sahneler sanki başa sarılıyor: Çocuklar
ve kadınlar başta olmak üzere sivillerin öldürülmesi, yerle
bir olan evler, su, elektrik ve benzeri hizmetlerin durması,
ilaç ve yiyecek sıkıntısının had safhaya varması, vb’leri
gibi...
Pirsgirêka zarok, kêşeyeka navnetewî
ye.
Meriv dikare bêje, li ser rûyê erdê welatek
nîne, ku têda pirsa zarok nebe.
Kêşeya zarokan, bi gor zirufên her welatî,
bi rengên cur be cur xwe nişan dide.
Yek ji wan kirîn û firotina zarokan wekî
objeyên seksî ye.
Bi kar anîna zarok di şeran da kêşeyaka
din ya mezin e.
“Zarokên tawanbar” jî pirsgirêka giring
e.
Hêjmara zarokên, ku di bin qontrola çete
û mafya da dizî dikin, tîryak û heroyîn difroşin, meriv
dikujin an birîndar dikin, ne kêm in.
Şixulandina zarokan jî kêşeyeka mezin
e..
Son yıllarda gerek Türk ve gerekse Kürt
siyasi çevrelerinde, sol ile ulusalcı kesimler arasında,
diyalog ve yakınlaşma çabaları yoğunlaşmış bulunuyor. Acaba
hangi toplumsal nedenler bu farklı ideoloji ve siyasi inanca
sahip iki kesimi, birbirlerine yaklaştırıyor/ itiyor?
Önce Türk kesimine bakalım. Türkiye Cumhuriyet’i,
dağılma sürecine giren Osmanlı enkazı üzerine kuruldu.
Kemalistler, o coğrafyada yaşayan halklar içinde var olan
sosyal sınıf ve katmanları; tüccar, feodal, esnaf, zanaatkar,
işçi ve köylüleri bir cephede topladılar. Yapılan askeri,
siyasi ve diplomasi çalışmaları sonucunda, ulusal bir devlet
kurdular. Böylece Türk halkı, Kemalistlerin öncülüğünde,
milli demokratik d evrimini gerçekleştirdi ve ulusal devletini
kurarak, kaderini belirlemiş oldu.
Evdırehim Rehmi ji dı helbesteka xwe
da deng lı Kurdek kıriye û bı vê maneyê weha ci daye vê
peyvıkê:
“Dê heta kengê xulam bi tu dı bın pıştiyan
hemal!
Şev me bûrand, Roj derket, rabe ca em
çine mal”.
Şêx Tahırê Mayi ji bı vê maneyê ev peyvık
weha bı kar aniye:
“Mın got’ê heta kengê weha jar û zelil
bım!
Karê xwe bıke, mın vı te ra ceng û cidal
e”.
“Cidal” Erebi ye, yani têkoşin.
20.yy’da dünyada yaşanan savaşlardan en çok siviller
zarar görmüş ve savaşları yürütenlerin her zaman saldıracakları
birinci hedefi olarak görülüyorlardı. Sivillerin, savaş zamanlarında
göç, sürgün, hastalık, açlık, doğanın zor koşullarını yaşamak
zorunda bırakılmaları, tarihte dikkat çeken bir olgudur.
Siviller arasında olumsuz şiddet saldırlarında en çok etkilenen
kesimi ise, çocuklar oluşturmaktadır. Çocukların savaşlardaki
yaşamsal koşulları ve ölümleri hakkında resmi ve resmi olmayan
arşiv belgelerinin azlığından dolayı, günümüzde tarihçiler
arasında konunun etraflıca araştırılması işlemini de zorlaştırmaktadır.
Şimdiye kadar 20.yy’da Almanya’da soykırım felaketini yaşayan
Yahudiler, kendi çocukları hakkında yazılı kayıtlar tutarak,
çocukların yaşadıkları şiddet ve ölüm olaylarıyla ilgili
önemli vesikaları günümüze aktarmışlardır. Birinci Dünya
Savaş’ında Kürdistan’da çocukların yaşadıkları şiddet biçimleri,
savaşta çeşitli hizmetlerde kullanılmaları, sürgün ve göç
yollarında ölümleri, tarihi olarak hemen hemen hiç araştırılmayan
konular arasındadır.
Îslam û kemalîzm zidê hev in. Kemalîzm
nîjadperestî ye, faşîzm e. Dewleta kemalîst bi qasê ku
xirabî bi komunîstan û kurdperweran kiriye, ewqas jî xirabî
bi kesên bawermend yên îslamî kiriye. Îslamîyên ku kokkurdin
ji xezeba kemalîzmê xilas nebûne. Di dema dîktatoriya M.
Kemal de û di dema ”millî şef”iya Îsmet Înunu de li kesên
bawermend yên îslamî neheqîyên gelek mezin hatine kirin.
Beton Kemal û Îsmetê qer zilm û zordarî li ser gelê kurd,
komunîst û bawermendên îslamî pêk anîne.
Digel ewqas zilm û zordariya kemalîstan
ya li ser komunîst û çepên tirk, digel ku bi fermana M.
Kemal serokê partiya komunîst (TKP) Mustafa Subhî û 15
hevalên wî ji alî kemalîstan ve hatin qetilkirin û cendekên
wan avêtin behra reş, dîsa jî komunîstên tirk anku TKP
li hemberê kemalîzmê derneket.
Bi munasebeta bîranîna 40 mîn salvegera
Faik Bucak min jî silavnameyek şandibû û weha nivîsîbû;
Piştî 40 sal dereng be jî, ji bo rêzdar
Faîk Bucak bîranînek weha cihê pesnê ye. Hezar spas û silav
ji bo hemû kesên ku pêşengîya rojekê weha dikin.
Mîletê kurd ji her mîletî bêtir muhtacê
qiymetdayin û bîranîna rêberên xwe ne. Ji ber ku ked û
fedekarîyên Nemir Faîk Bucak û bi sedan welatperwerên wek
wî winda nebin û bigîhên neslên nû divê navên wan tu car
neyin ji bîrkirin. Heger îro kurdên Bakur di bin zordestîyên
dagîrkeran de hêj dinale divê em ji bîr nekin ku mîsyona
nemir Faîk Bucak hîn xilas nebûye. Têkoşîn dom dike û pêwîstîya
me bi rojên weha heye.
Derengketina bîranîna wî çiqas ji bo me
cihê şermê ye jî îro piştî 40 salan pêkanîna rojeka weha
dîrokî ji bo me cihê pesnê ye. 5 ê Tîrmehê, roja ku nemir
Bucak bi destê hêzên tarî hat qetil kirin, ji ber rewşa
wê demê ev bûyer li seranserê Kurdistanê li gor mezinîya
Faîk Bucak deng veneda.
