Bi munasebeta bîranîna 40 mîn salvegera Faik Bucak min jî silavnameyek şandibû û weha nivîsîbû;

Piştî 40 sal dereng be jî, ji bo rêzdar Faîk Bucak bîranînek weha cihê pesnê ye. Hezar spas û silav ji bo hemû kesên ku pêşengîya rojekê weha dikin.

Mîletê kurd ji her mîletî bêtir muhtacê qiymetdayin û bîranîna rêberên xwe ne. Ji ber ku ked û fedekarîyên Nemir Faîk Bucak û bi sedan welatperwerên wek wî winda nebin û bigîhên neslên nû divê navên wan tu car neyin ji bîrkirin. Heger îro kurdên Bakur di bin zordestîyên dagîrkeran de hêj dinale divê em ji bîr nekin ku mîsyona nemir Faîk Bucak hîn xilas nebûye. Têkoşîn dom dike û pêwîstîya me bi rojên weha heye.

Derengketina bîranîna wî çiqas ji bo me cihê şermê ye jî îro piştî 40 salan pêkanîna rojeka weha dîrokî ji bo me cihê pesnê ye. 5 ê Tîrmehê, roja ku nemir Bucak bi destê hêzên tarî hat qetil kirin, ji ber rewşa wê demê ev bûyer li seranserê Kurdistanê li gor mezinîya Faîk Bucak deng veneda.

Piştî 40 salan li goristana Sêwregê şahî heye, şahîya bîranîna nemir Faîk Bucak û bi dehan nemirên din ên wek Necmeddîn Buyukkaya, Abbas Izol, Mustafa Remzî Bucak, Ferîd Uzun û bi dehan şehîdên Kurdistanê ên bênav. Wan bi xebat û jîyanên xwe ve hercar di xizmeta gelê kurd bûn. Mezinîya wan divê were bibîranîn û parastin ku ronahî bide têkoşîna me. Bila rojekî weha bibe roja dehhezaran li Sêwregê û li seranserê Kurdistanê. Silav û spas ji bo xebatek weha hêja.”

Mixabin rojekî weha dîrokî weka ku me bawer dikir nebû xwepêşendana dehhezaran. Li goristana Sêwregê û piştre jî li civîna li Dîyarbekirê hejmara beşdaran ne zêdeyî sed - dused kes bûn.

Rastîya tahl careka din rewşa me dîyar dike.

Xelq weka ku tê bawer kirin xwedî li rêberên xwe dernakevin. Piranîya wan, nemaze nifşên nû, ne navê wan ne jî rola ku wan di doza kurd de lîstine dizanin. Ev rastî ji bo me hemûyan cihê şermê ye. Çawa miletek wek kurdan ku sedan salan ji bo maf û azadîyên xwe şer kiriye, di rêya têkoşînê de bi sedhezaran şehîd daye, bêxwedî dibe ? Ma emê çawa vê yekê têbigîhên û îzah bikin ?

Piranîya xelqê me, nifşên nû dîroka xwe nizanin, ji ber ku kes pêş wan nekirîye. Dijmin bi hemû hêzên xwe hewl daye ku zarokên kurdan ji dîroka xwe ya rasteqîn bêpar perwerde bin. Ji alîyekî asîmîlasyona dewletê û ji alîyekê din ve jî bêxîretîya ”pêşengên” sîyasî mala me kurdan xirab kiriye.

Encama vê yekê malxirabî ye.

Heke xelqê me dîroka xwe baş nas nakin, enteresa wan ji bo vî yekî nîne, divê em rêyan bibînin da ku ev kêmasîye were berteraf kirin. Wê gavê xelqên me wek jin, mêr, ciwan û zarok dê xwedî li dîroka xwe derkevin û bi sedhezaran rêberên xwe bibîr bînin.