Îslam û kemalîzm zidê hev in. Kemalîzm nîjadperestî ye, faşîzm e. Dewleta kemalîst bi qasê ku xirabî bi komunîstan û kurdperweran kiriye, ewqas jî xirabî bi kesên bawermend yên îslamî kiriye. Îslamîyên ku kokkurdin ji xezeba kemalîzmê xilas nebûne. Di dema dîktatoriya M. Kemal de û di dema ”millî şef”iya Îsmet Înunu de li kesên bawermend yên îslamî neheqîyên gelek mezin hatine kirin. Beton Kemal û Îsmetê qer zilm û zordarî li ser gelê kurd, komunîst û bawermendên îslamî pêk anîne.

Digel ewqas zilm û zordariya kemalîstan ya li ser komunîst û çepên tirk, digel ku bi fermana M. Kemal serokê partiya komunîst (TKP) Mustafa Subhî û 15 hevalên wî ji alî kemalîstan ve hatin qetilkirin û cendekên wan avêtin behra reş, dîsa jî komunîstên tirk anku TKP li hemberê kemalîzmê derneket.

Kemalîzm dijminê Îslamê ye, divê Îslam jî dijminê kemalîzmê be. Îslamîyên bawermend yên kurd li dijê kemalîzmê ne. Lêbelê îslamîyên tirk yên ku turk/îslam in, li dijê kemalîzmê nîn in. Di kanalên TV-yên îslamî yên tirk de dijîtiya kurdan tê kirin. Kanala ”Mesaj” û ”Meltem” li hemberê kurdan weke marê jehrî vedireşin.

Di nav partî û rêxistinên îslamî yên Tirkiyê de hinek şexsîyet û rêxistin li dijê kemalîzmê bû, lê gelekên wan senteza turk-îslamê diparastin û niha jî diparêzin û ew di esasê xwe de tirkçî û kemalîst in. Niha bi navê Prof. Haydar Baş tirk-îslamekî kemalîst ê bi rû heye, bi dîtinên xwe yên nîşadperestiya tirkîtiyê û bi dijayetiya kurdan rehme li bavê Alpaslan Turkeşê faşîst û nîjadperest dixwîne. Kemalîst û hemû cure tirkçîyên nîjadperest dijminê kurdan in, li dijê mirovahîyê ne. Li dijê pêşveçûnê, şarezayî û medenîyetê ne.

Ji damezrandina komara Tirkiyê ya kemalîst heta niha yên ku herî pir ji kemalîzmê zirar dîtine, zilm û zor dîtine hêzên kurd, komunîst û bawermendên îslamî ne. Yê ku herî pir li dijê kemalîzmê bana, divê ev hersê hêz bana. Partî û rêxistinên çep, komunîst yên tirkan dijayetiya kemalîzmê nekirin. Piraniya partî û rêxistinên îslamî jî newirabûn li dijê kemalîzmê derkevin. Di nav hêza îslamî de kesên wekî Saîdê Nûrsî (Kurdî) û Necîp Fazil bi mêranî li dijê kemalîzmê derketin û loma jî wan piraniya jiyana xwe di hepis û zîndanên kemalîstan de derbas kirin. Ji xeynê van herdu zat-ê mihterem yên bawermendên îslamî, yên din li hemberê kemalîzmê derneketin, têkoşîneke antî-kemalîst nemeşandin. Kesên wekî Prof. Haydar Bas’ê nîjadperest û faşîst li ser navê îslamê kemalîstî kirin anku ew jî bun kemalîstên bi rû (sakallî kemalîst).

Dewleta kemalîst zilm, zordarî û wahşeteke barbarî li dijê kurdan pêk anî. Kurdên welatparêz, demokrat û sosyalîst li dijê kemalîzmê derketin, kemalîzmê teşîr kirin. Ew hêj jî têkoşîna li dijê kemalîzmê didomînin.

Divê hêzên îslamî û ronakbîrên bawermend yên îslamî jî bi tundî li dijê kemalîzmê derkevin. Li Tirkiyê gelek îmkan di destên wan de hene. Bi dehan kanalên televizyon û radyoyên wan hene. Bi sedan şirket û holdîngên îslamî hene. Ew îmkanên xwe li hemberê kemalîzmê bikar bînin, dê kemalîzm teşîr û tecrît bibe û bê lanet kirin. Hetanî Kemalîzm têk neçe kurd û gelên Tirkiyê azad nabin.

Di nav hêzên îslamî yên Tirkiyê de yên ku teza ”tirk – îslam” ê diparêzin xeter in, şoven in, nîjadperest û faşîst in. Divê bawermendên îslamî yên rasteqîn û kurdên welatparêz li hemberê hêzên parastvanên ”tirk –îslam”ê têbikoşin û rûyên wan yên reş û tarî derxin holê. Di vê hêlê de wezîfeyên herî giran dikeve stuyê kurdperwerên bawermend yên îslamî.

Bi qasê ku kemalîst li dijê doza netewa kurd in, ewqas jî hêzên ku ”tirk – îslam”ê diparêzin jî li dijê doza netewa kurd in. Hêzên hemberên kurdperweran pir in û xurt in. Divê hemû welatparêzên kurd jî hêzên xwe bikin yek. Kurdên welatparêz, demokrat, sosyalîst û îslamî bi hevre hevkarî bikin, li dijê kemalîzmê, tirk – îslamê û kolonyalîzmê têbikoşin, dê biserbikevin.

Mirovê ku li dijê kemalîzmê nebe, ew mirov ne bawermendeke îslamî ye û nejî demokrat û sosyalîst e.. Heger însanek bixwaze bibe kurdperwer, bibe bawermendeke îslamî, bibe demokrat yan sosyalîst, divê li dijê kemalîzmê be.