Gotinek bav û kalan heye.

Dibêjin, “Şer ji betaliyê çêtir e.”

Gelo bav û kalên me, bi vê gotinê xwastine bêjin, ku bêkarî û betalî ji şer xirabtir e?

An bav û kalên me gelek hez ji şer kirine, gava betal bûne, şerê hevdu kirine?

Meriv dikare vê gotinê cuda-cuda şirove bike.

Gava meriv dibihise û dixwine, êl û eşîr û malbatan li ser tiştên gelek piçûk, li ser bostek zevî pêvçûne, serê hevdu şikandina, hevdu kuştine, hingê meriv dibêje “em Kurd gelek ji şer hez dikin.”

Lê gava tê bîra me, ku pale û gundîyên Kurd, şivan û gavanên me, necar, koşkar û hedadên me gelek zîrek û şixulkar bûne, hez ji betaliyê ne kirine. Meriv hingê jî dibêje, bav û kalên me bona ku xirabiya bêkarî û betaliyê nişan bidin, gotine, “şer ji betaliyê çêtir e.”

Armanca bav û kalên me ji vê gotinê çi dibe bila be, bêguman betaliya dawî ya PKKê, ji şer çêtir e.

Ji ber ku armanca şerê dawiyê şayanê evê nebûn, ku xortên me derkevin çîya, bikujin û bêne kuştin.

Ji ber ku şerê dawî rêka hêzên mîlîtarîst, kevneperest û dij-Yekitiya Ewropa xweş dikir û hencat dida destê wan, ku gefa Kurdistana Başûr bixwin, pêşiya reforman û demokratize kirinê bigrin.

Bi kurtî şerê dawiyê ji betaliyê xiraptir bû.

Herwekî tê zanîn, maka gelek kêşeyên civakî betalî ye, bê karî ye.

Her çende ji şerê dawiyê çêtir jî be, divê ji bîra me neçe, ku betalî jî tiştekê gelek xirab e, bi taybetî jî di warê xebata sîyasî û civakî da..

Bi gotineka din, paş agirbesa dawî ya PKKê, ne şer ne jî betalî!..

Sedemên agirbesa dawîyê çi dibin bila bin, ragihandina agirbes, zexta dewleta Tirk li ser Kurdistana Başûr wê kêmtir bike.

Êdî dewleta dagirker ya Tirk bi hêsanî nikare çalakiyên PKKê bike hencetek, daku destê xwe di kar û barên naxweyî ya Kurdistana Başûr, têverde.

Agirbes, dibe sedema xurtir bûna hêzên aşitixwaz û demokratikên Tirk li hember şerxwazên vê welatê.

Û dengê hezên hanê wê bilintir derkeve.

Em hemu agahdar in, di mehên dawiyê da, li Kurdistana Bakur saziyên çandî û civakî, komel û dezgehên pîşeyî û aboriyê, bi dengeke bilind dixwastin, ku kêşeya Kurd bi rêka aşitiyê û bi şiweyê demokratîk bê çareser kirinê, banga PKKê kiribûn, ku dev jê şer berde.

Agirbesa dawiyê rê li ber hêz, sazî, komel û dezgehên hanê xweş dike, ku xebata xwe di vê warê da xurtir bikin, pêşva bibin.

Ligel gelek xalên lawazên dinê, divê ji bîr nekin agirbesa dawî yek alî ye.

Ango şerê dewlet berdewam e.

Axaftina rêvabir û karbidestên dewleta dagirker jî nişan dide, ku hinek hêz dixwazin di Kurdistana Bakûrê da her tim şer, dengê tank û top û tifenk hebin.

Ji bona, ku dengê aşitixwazan bi ser dengê tank û top, bi ser dengê şerxwazan da serkeve, divê hezên aşitixwazan yekdeng û yekhelwest bin.

Bi hevra kar û xebatê bikin.

Halwesta partî, komel, sazî û dezgeyên civakî û pîşeyiya Diyarbekîrê, derheqa teqina bombeyek, ku bûye sedema kuştina zorokan, yek bûn.

Partîyên sîyasî û dezgehên hanê bi yekdengî dijî kiryar û planên dewleta veşartî derketin.

Ev yêka nimune û bingeheka baş bû, ji bona hevkarî û hevxebata hezên welatparêz.

Bi baweriya min hemu saziyen sîyasî, civakî, çandî û pişeyî, minuneya hanê dubare bikin.

Ne tenê ji bona serketina agirbesa dawiyê û bi serketina dengê aşitiyê li ser dengê tank û top,

her usa bi dest xistina mafên netewî û demokratîk yên gelê bindest û zilmditî.