Medeniyetler İttifakı toplantısında konuşan TC Başbakanı Erdoğan, „laik, demokratik bir cumhuriyet olan Türkiye, Medeniyetler İttifakı’nın sembol ülkesidir“ diye buyurmuş.

„Atma Recep din kardeşiyiz“ diyeceğiz, ama siyasi terbiyemiz elvermiyor!..

En kısa ve genel ifadeyle Medeniyetler İttifakı, farklı kültürler arasında barışı, karşılıklı saygı ve diyaloğu amaçlıyor.

Bu açıdan bakıldığında, Türkiye’nin sembol ülke olduğunu söylemek için insanın ya dünyadan bi haber olması, ya da TC yöneticisi olması gerekir.

Türkiye’den başka, laik olduğunu iddia eden ama din derslerini zorunlu kılan bir başka ülke daha var mıdır acaba yeryüzünde?

Dini inançlara saygıdan dem vuran ve bu alanda Türkiye’yi örnek ülke olarak gösteren TC Başbakanı’nın, cem evleri açılmasına izin verilmesini talep eden Aleviler’e söyledikleri henüz unutulmadı.

Dini vecibelerini özgürce yerine getirmek isteyen ve bu amaçla cem evlerinin serbest bırakılmasına isteyenlere, „ibadet etmek istiyorsanız camiler orda, gidin ibadetinizi camilerde yapın“ diyen Erdoğan’ın, Avrupa ülkelerinin, cami yapılmasına karşı çıkıp „ibadetlerinizi kiliselerde yapın“ demeleri halinde, tavrı ne olurdu, doğrusu merak ediyorum.

Bu ülkeleri de „sembol“ olarak gösterir miydi, acaba?

Türkiye’nin „sembol“ ve „örnek“ gösterilen demokratlığına gelince.

Adamın „yeme de yanında yat“ diyesi geliyor.

Biri post moderninden 4 askeri darbe yaşayan bir ülke, nasıl oluyor da demokrasi alanında „Medeniyetler İttifakı“nın sembol ülkesi oluyor, doğrusu ben anlamış değilim.

Darbe yapan generallerin alkışlanıp Cumhurbaşkanı yapıldığı bir ülkenin, demokrasinin sembolü olarak gösterilmesi, en azından demokrasiye hakarettir.

Böylesi bir ülke ancak darbe yapmak isteyenler için iyi bir örnek oluşturur.

Demokrasinin en yaygın tanımı „halkın yönetime katılmasıdır“ diye yapılır.

Türkiye’de ise halkın yönetime katılması bir yana, bazı demokratik hakların üstünde her zaman bir Demokles Kılıcı olmuştur.

Bu ülkede halkın yönetime katılmaması, yönetimi etkilememesi için darbe yapmak da dahil her yola başvurulur.

Demokrasi için örnek gösterilen Türkiye’de, siyasi partiler yasası, parti liderlerini astığı astık, kestiği kestik birer sultana çevirmiştir.

Seçim barajı, Kürtler ve sol güçlerin önüne konulan ve Çin Seddini aratmayan engellerdir.

Türkiye’de başta Kürtler olmak üzere, dini ve etnik azınlıklar üzerindeki amansız baskılar son hızıyla devam ediyor.

Asimilasyon, inkar ve imha politikalarında herhangi bir değişiklik yok.

„Medeniyetler İttifakı“ farklı kültürlere saygıyı öngörmesine karşın, Türkiye’de farklı kültürlere saygı gösterilmediği gibi, farklı olan kültürler inkar edilir, gelişmesi önüne aşılmaz engeller konur.

Kürt dili ve kültürünün başına getirilenler bunun en somut örneğidir.

Böylesi bir Türkiye’nin, yöneticileri tarafından sembol olarak ilan edilmesi, „hoşgörü, saygı, diyalog gibi“ kavramlara yapılan bir hakarettir.

TC yöneticilerinin boş böbürlenmeleri Türkiye’yi „laik demokratik bir cumhuriyet“ haline getirmeye yetmiyor.

Türkiye’nin bu özellikleri taşıyan bir ülke olması için, her şeyden önce Kürt sorununu çözmesi gerekiyor.

Bir başka ifadeyle, Türkiye Medeniyetler İttifakı’na „sembol“ olmak istiyorsa, her seyden önce kendi evini temizlemeli ve düzenlemelidir.

Gerisi laf-ı guzaftır.