Heyameka dirêj e, di refên welatparêziya Kurdistana Bakur da yek-du diyardeyên (fenomen) nahez hene.

Ku, diyardeyên hanê paş belavbûna kampa sosyelîstê destpêkiriye û paş girtina Ocalan û destpêka pêvajoya Îmraliyê geş bûne, pêşveçûne.

Hinek kes û aliyên welatparêz rexne li hêz û rêxistinên çep dikin û dibêjin, “sedema serneketina tevgera netewiyê, sosyalîst û çepên Kurd in; sosyalîstên Kurd girîngî nedidan û nadin pirsa netewî û yekitiya hezên welatparêzên Kurdistanê” û hwd.

Her usa hinek jî dibêjin, ji ber ku bandora çep û sosyalîstên Kurd li ser bizava netewî gelek bûn, PKK, ku xwe wekî rêxistineka marksîst, lenînst nîşan dida, pêşengiya xebata çekdarî dikir, bona vê yekê jî dewletên rojava pîştgiriya tevgera Kurd nedikirin; îro jî nakin û hwd..

Hêjmara wan kêm be jî kesên usa hene, ku dijî hemu rêxistinên Kurd in, dijî xebata rêxistinî ne; her civînek, ku ew têda beşdar dibin, dijminahiya rêxistinên Kurd û endamên wan dikin.

Tiştekê balkêş ev e, ku piraniya rexnegirên çep û sosyalîst, berê çep û sosyalîstên tûj bûn. Bîr û baweriya sosyalîzma rasteqîn ya wan bû, bangê herkesê dikirin, ku di bin alaya sosyalîzma rasteqînê da yek bin!.

Yên ku îro dijî xebata rêkxistî ne, berê endam an jî rêvabirên rêxistinên Kurd bûn, digotin “bê rêxistin û partî serketin nabe, ji ya me rasttir, welatparêztir û şoreşgertir rêxistin nîne”!..

Lê, îro...

İro, ji bona kar û xebata rêxistinî dibêjin “karê suxre”!..

Îro bona nirxên siyasî û civakî, ku duhî amade bûn bona wan canê xwe bidin, dibêjin “ne yên serdemê ne, waxtê wan çûye”!..

Kesên hanê him buxtan li çep û sosyalîstan dikin, him jî rast nabêjin.

Dîroka Kurdistana Bakur şahid e, çep û sosyalîstên Kurd ji bona yekîtiya hêzên welatparêz bi dilsozî kar û xebat kirine, fidekar bûne.

Hevkariya Netewiya Demokratîk (UDG), TEVGER, Platforma Netewiya Kurdistan-PNK (Bakur), Platforma Kurdên Ewrûpa-PKE û HEVBENDİ nîşana vê rastiyê ne.

Dîrok dizane, kî ligel partiyên dagirker kar û xebat kirine û amade ne bikin, lê belê ne amade ne ligel sosyalîst û çepên gelê xwe kar û xebat bikin.

Gelê kurd baş dizane, ku dema dengê hinek rexnegirên çep û sosyalîstên îro dernediket û li qada xebatê xuya nedibûn, çep û sosyalîstên Kurd, him li welat û him jî li dervayê welat bi mêrxasî xebat dikirin; rêxistinên siyasî û civakî damezrandin, rojname, kovar û pirtûkên Kurdî derxistin, bona parastin û pêşvebirina çanda Kurdî kar û xebat kirin; her wekî îro jî dikin.

Gelo, gava rastiyên hanê li ber çav bin, gotina “çep û sosyalîst asteng bûn li ber azadiyê” buxtan nîne?

Eger buxtan nîne, çî ye?

Helbet ne şart e, ku hemu welatparêz çep bin.

Bi gotineka din, ji bona welatparêziyê merc nîne, ku meriv sosyalîst be.

Lê, bo azadiya gel û welat yekitiya hemu hezên welatparêz ji sosyalîst û çep heta lîberal û oldar, şert û mercekê serekî ye, bingehin e..

Yên ku dibêjin “bona ku tevgera Kurd di bin qontrola çep da bû, welatên rojava alîkarî nedikirin, îro jî nakin”, yan dîrokê me nizanin, yan jî bi belaş dibine parêzerên walatên rojava û be hemdê xwe dibine mertala suc û tewanên dewletên hanê, ku derbareyê gelê me encam dane.

Gelo kesên hanê nizanin, ku gava welatê me bi destê dewletên rojava bû çar parçe, li Kurdistanê tevgera çep ewqas lawaz bû, ku meriv dikarê bêje “hema tune bû.”

Gelo Kurdek heye, ku nizani be, piştgiriya dewletên rojava li Tirkiyê ne ji bo evê ye, tevgera Kurd di bin bandora çep û sosyalîstan da ye, sedemek ji sedemên piştgiriya dewletên rojava li Tirkiyê, ji bona evê ye, ku Tirkiyê endamê NATO ye?

Gelo Partiya Demokrata Kurdistan rêxistineka sosyalîst e, ku gava Şoreşa Îlonê têkçû, bi hezaran gund hatin wêrankirin, bi sedhezaran Kurd ji warê bav û kalan hatine derxistin, dengê dewletên rojava derneket?

Bila kes nebêje, “dengê dewletên sosyalîst jî derneket.” Belê rast e, ne tenê dengê dewletên sosyalîst jî derneket, ew her usa alikarê rejîma Saddam bûn. Lê belê ev yeka nabe sedemek, ku em bê dengiya dewletên rojava nebînin û nebêjin.

Gelo hewce dike, ku merîv behsa halwesta dewletên rojava derbareyê Kareseta Halepçe û Enfalan de bike? Ku, çawa ligel welatên sosyalîst, kel û pelên çekên kimyevî firotine Iraqê?

Em hemu dizanin, ku heta sala 1991ê dewletên rojava her tim piştgiriya siyasî û aboriya dagirkerên Kurdistanê kirine. İro bi dudilî be jî piştgiriya ezmuna Kurdistanê Başûr dikin, lê belê dengê wan derheqa kurdên parçeyên dinê, ku di bin zilma Komarara İslamiya Îranê, BAAS ya Suriyê Tirkiyeyê kemalîst da dinalin, qasê pêwist dernakeve.

Gelo rexnegirên me nizanin, dewletên rojava gava bona parastina Kurdên Başûr, Hêla 32 ilan kirin û Hêza Çakuc damezrandin, tevgera sosyalist piştgiriya xwe li wan eşkere kir

Meriv dikarê bi dehan kiryar û helwestên ne baş yên dewletên rojava bi rêz bike. Lê bi baweriya min ne hewce ye û her Kurdek, ku piçek ji dîroka xwe haydar in, dizanin.

Her usa rexnegirên çep û sosyalîstên Kurd tirsonek in. Ew ji tirsa PKK nikarin bêjin, ku, “kiryar û êrîşên PKK li welatên Ewropa, bûye sedemên evê, ku tevgera Kurd wekî terorîst bê nasinê.” Şuna wî hemu rêxistinên çep û sosyalîst tawanbar dikin û dibêjin “tevgera Kurd bin bandora wan daye lewma dewletên rojava alikariya tevgera Kurdên Bakur nakin.”

Helbet neyarên me yên bîngehîn ne dewletên rojava ne, dagirkerên welatê me ne û me pê xweş e, ku dewletên rojava alikariya me bikin.

Û erkê me ye, ku em bona, ku alîkari û piştgiriya wan bikêşîn aliyê xwe, divê kar û xebat bikin.

Lê belê divê ev yeka neyê vê manê, ku em kiryara dewletên rojava yên dijî gelê Kurd, ji bîr bikin.

Her usa divê ji bîra me neçe, ku heta tevgereka xurt û maqul pêkneyê, ne welatên rojava alikariya me dikin ne jî dengê me tê bihîstin.

Bona bizaveka xurt û maqul divê hemu reng û dengên Kurdî şuna ku hevdu înkar bikin, rexneyên neheq û ne rewa li hevdu bigrin, bona azadiyê destê xwe bidine hevdu.

Her bîr û baweriya netewî û demokratîk gulek in di baxça Kurdistanê da.

Divê ji bîr nekin çilmisandina her gulek zirar dide tevgera netewiya Kurd. Bi geştir bûna her gulek jî, gulistana welatê me geştir, bi hêztir bûna her dengek jî, bizava me bi hêztir dibe.