Di 31ê Tîrmeha sala 1983-an da, rejima BAAS ya nijadperest û kurdkuj, di kampên Quştepê, Herîr, Bahêrke û Diyana da, 8 hezar mêrên Barzanî, ku emrê wan ji 7 salî hetanê 85 salî bûn, berhev kir. Bire Başûrê Iraqê. Û bi destecemî kuşt, kom-kom kire bin axê. Ango Enfal kir..

Gelek sedemên Enfalkirina Barzaniyan hene, ku giringtirê wan berxwedana Barzaniyan dijî zilm û zordariya netewî ye.

Beşdarbûna wan di xebata azadiya Kurdistanê de ye.

Serkêşiya wan di xebata netewî û civakî da ye..

Dîroka Kurdistanê nişan dide, ku navçeya Barzan her tim bûye warê şoreşgerên Kurdistanê.

Xelkê deverê Barzan çû caran serên xwe li ber zilm û zordariya dagirkerên Kurdistanê netewandine. Şêxen Barzan wekî Şêx Abdulselam Barzanî û Şêx Ehmed Barzanî, ne tenê pêşengiya tevgera netewî kirine, her usa bona baştirkirina jiyana xelkê jî, kar û xebat kirine.

Bi kurtî meriv dikare bêje, ku herêma Barzan bi xelk, mela û şexên xwe va her tim bûye dirika çavên dijminê dagirker, vêca dagirker Osmanî be, an İngiliz be, an Iraq be...

Ji bona vê yekê sedema Enfalkirina 8 hezar mêrên Barzanî ne tenê ev e, ku ew Kurd bûn.

Dewleta dagirker dixwast bi karê hanê yê kîrêt û dij-mirovî, tola xwe ji Barzaniyan veke, heyfa xwe ji wan hilîne.

Rastiyeka berçav û giring ya Enfalkirina Barzaniyan heye: ev jî bêdengiya bîr û baweriya giştî ye, bêdengiya dewletên rojava û sosyalîst e..

Enfala Barzaniyan di dema şerê sar û şerê Iraq û Îranê da qewimî. Ji ber vê yêkê hawara dayik, xwişk, keç û jinên Barzaniyên Enfalkirî, banga rêxistinên Kurd bi ser dengê tifeng û bombe neket, di nava dengê tank û top û teyarên Îran û Iraqê da winda bûn.

Her usa guhên dewletên rojava û sosyalîst xitimî bûn.

Carekê dinê jî xuşa-xuşa neft û xişa-xişê dolaran nehiştin, ku hawar û nalina Kurdan bêne bihistinê.

Saddamê xwinmij û kurdkuj di televîzyonê da, bi eşkere û li ber çavê hemu alemê gotibû, ku “min Barzaniyan ber bi dozexê bi rêkir.”

Lê belê disa tu deng ji dewletên rojava û sosyalîst derneket, neçûn hewara malbatên Barzaniyên enfalkîrî.

Bi gotina Şehîdê mezin Qasimlo “bi mêranî bê deng man.”

Eger dijî siyaseta kurdkujiya BAASê dengê bîr û baweriya giştî û dewletên rojava û rojhilat derketa, gelo pêşiya enfalkirina Barzaniyan wê bihata girtin, an na?

Kes nizane û nikarê tiştek bibêje.

Lê belê bêdengiya wan ew kiriye şirikê vê tawanê mirovatiyê.

Bêdengiya wan her usa rê li ber Saddam û rejima wî xweş kir, ku vê tawanê dij-insanî dubare bike; di sala 1988-an da bêtiri ji 182 hezar Kurd, li seranserê Kurdistana Başûr enfal bike.

Rast e, qetilê rasteqîn Saddam û rejima wî ne. Lê belê eşkerê ye, bê dengî jî alîkariya Saddam kiriye, ku tawanê hanê bi hêsanî encam bide.

Bê guman dewletên rojava û sosyalîstên berê jî, ji enfala Kurdan berpirs in. Ango deyndarê gelê Kurd, bi taybetî Kurdên Başûr in. Divê karbidestên dewletên hanê deynê xwe bidin.

Helbet beşdarbûn û axaftina nûnerên dewletên hanê di merasimên Enfalan da gaveke baş e.

Lê belê ne bes e.

Baştirin rê ji bona dewletên hanê, daku deynê xwe bidin, parastin û alîkariya ezmuna Kurdistana Başûr e, piştgiriya xebata netewî ya gelê Kurd e li seranserê kurdistanê.

Bi vê rêkê va dewletên hanê him deynê xwe didin, him jî rê li ber dubare, sêbare bûna Enfalan digrin.

Bê guman di dema Enfalkirina Barzaniyan da dengê rêxistinên Kurd jî bi xurtî û qasê pêwîst derneket.

Helbet gelek sedemên vê yêkê hene, ku divê bêne behs kirinê.

Lê ew, babeta niviseka dinê ye.