Her însan di derbarê tiştek de hewesa wî/wê heye. Gelek însan li gor xwesteka dilê xwe, li gor hewesa xwe bi tiştan re mijul dibin. Dema ji tiştek re hewesa mirov hebe û mirov bi wî tiştî re mijul bibe, mirov ji hêla ruhî, manewî şad dibe.

Hewesa min ji xwendin û nivîsînê re hebû û hêj jî heye. Ez hêj di dibistana navîn de bum, min dest bi xwendina pirtûkên îdeolojîk, sîyasî, felsefî û berhemên edebî kiribû. Min gelek pirtûk dixwend. Paşî min dest bi nivîsînê jî kir. Ji ber rewşa siyasî ya wê demê, min belavok û semînerên teorîk, sîyasî amade dikir.

Nivîsa min a pêşîn bi nasnavekî din –nasnavekî mustear- di kovara ”Roja Nû” de di sala 1979-an de derket. Ev kovar li Swêdê derdiket û min nivîsa xwe ji Licê bi postê ji kovarê re şiyandibû. Ew dem qet di xem û xeyalê min de nebû û qet nedihat heşê min ku ez ê rojeke bême Swêdê û dest bi kar û xebata nivîskariyê bikim. Ez di sala 1980-yî de çûm Kurdistana rojhilat, li wir demek mam û vegeriyam hatim Amedê. Li Amedê min nivîseke li ser rewşa sîyasî û rêxistinî ya rojhilatê Kurdistanê nivîsî. Ez li Amedê bûm, di 12-ê Îlona 1980-yî de darbeya leşkerî a faşîst pêk hat. Kenan Evren û generalên faşîst hatin ser hikûm. Min li ser qareqtera darbeya generalan a faşîst nivîseke nivîsî.

Ji ber sedemên sîyasî û endamtiya rêxistinî ya TKSP-ê, asker û polîs li min digeriyan. Ez ji welêt derketim û çûm Kurdistana rojhilat –Îran- , paşê jî çûm rojhilata navîn –Suriye û Libnanê- û ji wir jî hatim Swêdê.

Di nav pêvajoya jîyana min a sirgûnê de, min kar û xebata xwe ya nivîsînê domand û nivîsên min di gelek kovar û rojnameyên kurdî/kurdan de hatin weşandin. Min pirtûka xwe ya yekem di sala 1990-î de weşand. Min ji sala 1979-an dest bi nivîsînê kiribû, ez di sala 1984-an de hatim Swêdê, lê min 11 sal tu pirtûkek neweşand, min her nivîsî û pirtûkan xwend. Pirtûka min a yekem ya bi kurdî, navê wê ”Evîn û Jîyan” e. Naveroka pirtûkê ji çend kurteçîrokên kurdî pêk hatiye. Piştî nivîsîna kurteçîrokan, min dest bi nivîsîna kurteroman û romanê jî kir.

Hewesa min ji karê weşanvaniyê re hebû.. Min weşanxana bi navê ”Çanda Nûjen – Modern Kultur – Paşî min navê weşanxanê guhert û kire weşanên ”Helwest” damezrand. Min li ser navê weşanxanê çend pirtûkên xwe û çend pirtûkên nivîskarên kurd yên din weşand. Min ji karê weşanvaniyê hez kir. Mijulbûna min ya bi weşandina pirtûkan re xweşa min çû û min jî vî karî heta niha domand.

Pêwîstî bi kovareke kulturî, lîteraturî ya xwerû bi kurdî hebû. Li gor min ew dem (sala 1995-ê, yanî deh, yanzdeh sal berê) di vê hêlê de valahiyek hebû. Ne ji valahiyê bana jî, pirbûna kovarên kurdî ji bo ziman, çand û edebiyata kurdî dewlemendiye. Min biryara xwe da ku ez kovareke weha biweşînim. Weşandina kovarê hêsan nîn e. Ez bi şêweyeke profesyonelî nikaribûm vî karî pêk bînim. Lê, ji bo ku hewesa min hebû, ez karibum bi şêweyeke amatorî kovareke çandî, edebî biweşînim û bi berfirehî cih bidim danasîn û nirxandina pirtûkên kurdî. Min biryara xwe da û dest bi weşandina kovarê kir.

Ji bo navê kovarê, ez fikirîm ku navî ”Hewes” daynim. Ev nav tam li gor rewşa min bû. Ji vî karî re hewesa min hebû û min ji bo xwestek û hewesa xwe kovareke kulturî, lîteraturî diweşand. Helbet, di gel hewesê, hinek argumentên min yên din jî hebûn. Ew jî, ez zanibûm ku weşandina kovareke kurdî karekî hêja ye û ji çand, ziman û edebiyata kurdî re xizmet e.

Min ê navê kovarê ”Hewes” daniyana. Lê, paşî navê ”Helwest” hate bîra min û ev nav hîn pirtir xweşa min çû. ”Helwest” navekî xweş bû û bi mane bû. Min di sala 1995-an de dest pê kir û bi navê ”Helwest” kovareke demsalî û xwerû bi kurdî weşand. Li binê logoya navê kovarê jî, min nivîsî ”kovara çand û edebiyata kurdî”.

Weşandina kovara Helwestê ji bo çand, ziman û edebiyata kurdî destkeftiyek bû, kar û xebateke hêja bû. Weşandina kovara Helwestê xizmeteke netewî bû û neweşandina wê wendabûnek e. Divê kovareke çand û edebiyata kurdî li Amedê bê weşandin.