Herwekî tê zanin, Encumena Asayîşa Netewiya Tirk, di civina xwe ya dawî, ku di 23’ê meha Sibata sala 2007’an da çêkir, biryar da ku deriyê peyvendiyên ligel Serokatiya Siyasiya Kurdistanê veke.

Biryara Encumena Asayîşa Netewiya Tirk ev e, ku bona çareserkirina pirsgirêkan, pirtir hewlên siyasî û dîplomasi bê dayinê.

Tişteke eşkere bû, ku berê civîna Encumena Asayişê, nakokî di nava hikumeta Erdoxan û leşkerê Tirk da hebû.

Erdoxan gotibû, ku “Çima ji bo geşbûna pêyvendiyên ligel Hikumeta Herêma Kurdistanê, gav neyên avêtin? Eger gavên, ku bêne avêtin, bibite sedema aramiya herdu aliyan, em hertim amade ne gavên hanê bavêjin. Eger helwest û siyaseta hanê cigîr be, ruwengeh û rêbazeka nuh, wê şuna tirs û metirsiyên piçûk bigre. Ev yêka jî dibite alîkariyeka mezin ji bona ku, em kêşeyên xwe zûtir çareser bikin.”

Hemu hêzên mîlîtarîst û şoven û regezperest, berê hemu Serokê Erkena Leşkerê Tirk Yaşar Buyukanit jî, dijî axaftina Erdoxan derketin û digotin, ku “ev yêka çu car nabe, serokên Kurdistana Başûr piştgiriya PKKê dikin, çawa dewleta me ya mezin bi Talabanî û Barzanî ra rûdine, giftugo dike”, û hwd..

Bîryara Encumena Asayişê nîşan dide, ku curê lihevhatinek di nava Hikumeta Erdoxan û generalên Tirk da pêkhatiye.

Bê guman gelek sedemên lihevhatina hanê hene; hinekê wan giringtir in.

Bê şik zexta Dewleta Yekbûyî ya Amerîka (DYA) û zirufên navçeyê li ser bîryara henê gelek in.

DYAê gelek caran û bi eşkere ragihand, ku dewleta Tirk ji bona çareserkirina kêşeyên xwe divê ligel desthilatdarên Iraq û Herêma Kurdistanê dan û standin bike.

Sedemên din yên girîng jî halwesta Serokatiya Siyasiya Kurdistana Başûr e.

Serokatiya Siyasiya Kurdistana Başûr jî, gelek caran û bê dudiliyê eşkere kir, ku dijî şerê nav Kurd e; êdî tu kes nikare nava Kurdan da şerê birakujiyê derxe; careke dinê ligel PKKê şer nakin; çareserkirina kêşeya PKKê di nava Tirkiyê da ye; kêşeya Kurd li Tirkiyê kêşeyeka siyasî ye û bi bikaranina zebr û zorê nayê çareserkirinê û hwd..

Sedemên din a giring jî zirûfê navçê ye.

Li Iraqê rejîma Saddam nemaye û karbidestên nû yên Iraqê dijî hatina Leşkerê Tirk bo Herêma Kurdistanê ne.

Ne tenê karbidestên Iraqê, hemu dewletên Ereb dijî destêverdana Tirkiyê ne di kar û barên navxweyiya Iraqê da.

Sedem çi dibin bila bin, bê guman biryara Encumena Asayişa Netewiya Tirk, biryareka girîng e û dilê aşitixwaz û diyalogxwazan xweş kir.

Her ji ber vê yekê jî Serokê Herêma Kurdistana Başûr Kak Mesud Barzanî got, ku “em pêşwaziya biryara hanê dikin û ji bona giftugo û dan û standinê amade ne.”

Wext wê nîşan bide, gelo biryara Encumena Asayiş li ser kaxizê bimîne, an hikumeta Erdoxan bona ci be ci kirina biryarê gavan bavêje?

Kurdên Başûr bi ronî halwesta xwe diyar kirin.

Dil dixwaze Erdoxan jî li ser axaftina xwe pêgir be, guhê xwe nede axaftin û gotinên hîç û pûçên mîlîtarîst, şoven û regezperestên Tirk, bona ci be ci kirina biryara Encumena Asayişê gavan bavêje.

Yên ku li ser Kurdên Bakur ferz e, piştgirî kirin e li halwesta Serokatiya Herêma Kurdistan û dan û standin û diyalogê.

Bê guman erk û berpirsiyariyeka mezin li ber PKKê heye.

Yek ji kêşeya dewleta Tirk ligel Hikumeta Herêma Kurdistana Başûr hebûna bingehên PKKê ye li vê beşê welatê me.

Ji bona vê yekê jî berê herkesî erkê PKKê ye, ku alikariya pêşveçûna diyalog û dan û standinê bike.

Bi bawariya min gavên pêşîn, ku divê PKK bavêje, dirêjkirina agirbesê ye.

Şerê PKKê yê berê yê ligel dewlet, bo Kurdistan û doza Kurd zirarbexş bû.

Lê belê şerê vê carê wê bibe şerê kavilker û kambaxî.

Ji bona vê yêkê divê PKK jî guhê xwe bide daxwazên aşitîxwazan.

Û karê usa neke û helwesta usa negre, ku bibe asteng li ber pêşveçûn û cigirbûna Ezmuna Kurdistana Başûr.